Hormonale schommelingen en PMS: wat kan helpen?

Een van de meer tegenintuïtieve bevindingen op dit onderzoeksgebied is de volgende: vrouwen met ernstige premenstruele symptomen, waaronder de ernstigere vorm die bekendstaat als premenstruele dysfore stoornis (PMDD), hebben over het algemeen hormoonspiegels die binnen een volkomen normaal bereik vallen. Het probleem ligt niet bij abnormale hormonen — het is een abnormaal gevoelige reactie op volkomen normale hormonale schommelingen.

PMS en PMDD zijn een verschil in mate, niet alleen een label

PMS omvat een breed scala aan lichamelijke en emotionele symptomen in de dagen voorafgaand aan de menstruatie, waarvan de meeste beheersbaar zijn en het dagelijks leven niet significant verstoren. PMDD is een afzonderlijke, klinisch beter gedefinieerde aandoening die gepaard gaat met stemmingssymptomen — zoals intense prikkelbaarheid, angst of depressieve gevoelens — die ernstig genoeg zijn om het werk, relaties of het dagelijks functioneren aanzienlijk te verstoren. Het is niet simpelweg „een ergere vorm van PMS“ in informele termen; er zijn specifieke diagnostische criteria en een ander onderliggend patroon dat op zichzelf de moeite waard is om te begrijpen.

Waarom de verklaring op basis van hormoonspiegels niet klopt

Gezien de sterke samenhang tussen PMDD-symptomen en de menstruatiecyclus, zou je redelijkerwijs kunnen veronderstellen dat de hormoonspiegels op de een of andere manier afwijkend moeten zijn. Onderzoek heeft echter consequent het tegendeel aangetoond: de oestrogeen- en progesteronspiegels bij vrouwen met PMDD zijn doorgaans niet te onderscheiden van die bij vrouwen zonder PMDD. Wat wel verschilt, is de neurologische gevoeligheid — met name van de serotonine- en GABA-systemen in de hersenen — voor de normale stijging en daling van deze hormonen. In feite veroorzaakt hetzelfde hormonale signaal dat de meeste vrouwen zonder veel verstoring verwerken, bij vrouwen met PMDD een onevenredig sterke neurologische reactie.

Waarom de symptomen zich specifiek in de luteale fase voordoen

De luteale fase (de tweede helft van de cyclus, na de eisprong) is de periode waarin het progesterongehalte stijgt, om vervolgens scherp te dalen als er geen zwangerschap optreedt. Een specifiek bijproduct van progesteron, allopregnanolon, heeft normaal gesproken een kalmerend effect op de GABA-receptoren in de hersenen — maar bij sommige vrouwen lijkt het juist de tegenovergestelde, paradoxale reactie te veroorzaken, wat bijdraagt aan de angst en prikkelbaarheid die kenmerkend zijn voor deze fase. Dit is een mechanisme dat zich duidelijk onderscheidt van eenvoudige „hormonale veranderingen“ en het is een van de redenen waarom PMDD-symptomen zo nauw samenhangen met deze specifieke periode van de cyclus.

Het volledige spectrum aan symptomen

• Lichamelijke symptomen: een opgeblazen gevoel, gevoelige borsten, hoofdpijn, gewrichtspijn en vermoeidheid.
• Emotionele symptomen: prikkelbaarheid, angst, stemmingswisselingen, huilerigheid en, in ernstigere gevallen, gevoelens van hopeloosheid of intens verdriet.

Specifiek voor PMDD zijn het de emotionele symptomen — en de functionele ernst daarvan — die de aandoening kenmerken, in plaats van alleen de aanwezigheid van lichamelijke symptomen.

Waarom het belangrijk is om symptomen goed bij te houden

Omdat premenstruele symptomen per definitie cyclisch zijn, is een symptoomdagboek dat gedurende ten minste twee volledige cycli wordt bijgehouden een van de nuttigste diagnostische hulpmiddelen die er zijn — het bevestigt dat de symptomen specifiek in de luteale fase optreden en met de menstruatie verdwijnen, in plaats van dat ze een stemmingsstoornis weerspiegelen die gewoon altijd aanwezig is. Dit onderscheid is belangrijk, aangezien aanhoudende depressie of angst die geen verband houdt met de cyclus een andere behandelingsaanpak vereist dan bij PMDD het geval is.