Haaruitval: oorzaken en behandelingsmogelijkheden

Een van de meest voorkomende bronnen van verwarring rond haaruitval is de timing: iemand merkt dat er veel haar uitvalt en probeert zich te herinneren wat er recentelijk is gebeurd, maar de daadwerkelijke oorzaak — een ziekte, een crashdieet, een stressvolle periode, een bevalling — vond vaak twee tot drie maanden eerder plaats, en niet vlak voordat de haaruitval begon. Deze vertraging is niet willekeurig. Het is een direct gevolg van de manier waarop de haargroeicyclus werkt.

De haargroeicyclus verklaart veel

Elke haarfollikel doorloopt verschillende fasen: een groeifase (anagene fase) die twee tot zeven jaar duurt, een korte overgangsfase (catagene fase) en een rustfase (telogene fase) van ongeveer drie maanden, waarna het haar uitvalt en een nieuwe groeicyclus begint. Op elk willekeurig moment bevindt ongeveer 10% van het haar zich normaal gesproken in de telogene fase — daarom wordt het verlies van 50 tot 100 haren per dag als volkomen normaal beschouwd.

Waarom haaruitval vaak pas maanden na de daadwerkelijke oorzaak optreedt

Een aanzienlijke fysieke of emotionele stressfactor — ziekte, aanzienlijk gewichtsverlies, bevalling, een operatie, extreme stress — kan ervoor zorgen dat een veel groter dan normaal deel van de haarzakjes in één keer in de telogene fase terechtkomt. Omdat de telogene fase ongeveer drie maanden duurt voordat die haren daadwerkelijk uitvallen, wordt de zichtbare toename in haaruitval pas ongeveer twee tot drie maanden na de uitlokkende gebeurtenis zichtbaar; tegen die tijd is het verband gemakkelijk volledig over het hoofd te zien. Dit patroon, telogeen effluvium genaamd, is meestal tijdelijk; de haargroei hervat zich doorgaans zodra de onderliggende oorzaak is verdwenen en de verstoorde haarzakjes weer terugkeren naar hun normale groeifase.

Telogeen effluvium versus androgenetische (patroon) haaruitval

Telogeen effluvium veroorzaakt diffuse, algehele uitdunning en is over het algemeen tijdelijk. Androgenetische alopecia — patroonhaarverlies — is een ander, doorgaans progressief proces dat een herkenbaar patroon volgt: terugtrekkende haarlijn bij de slapen en uitdunning op de kruin bij mannen, en meer diffuse uitdunning langs de scheiding bij vrouwen. Het onderscheid tussen beide is van groot belang, aangezien de ene aandoening meestal vanzelf verdwijnt zodra de oorzaak is weggevallen, terwijl de andere zonder behandeling de neiging heeft om verder te verergeren.

Het hormonale mechanisme achter patroonhaarverlies

Androgenetische alopecia wordt veroorzaakt door dihydrotestosteron (DHT), een hormoon dat is afgeleid van testosteron en dat zich bindt aan receptoren in genetisch gevoelige haarzakjes, waardoor deze gedurende opeenvolgende groeicycli geleidelijk krimpen in een proces dat miniaturisatie wordt genoemd. Belangrijk is dat het hier over het algemeen gaat om genetische gevoeligheid voor DHT op het niveau van de haarfollikel, en niet noodzakelijkerwijs om ongewoon hoge testosteron- of DHT-spiegels in het algemeen — daarom kan patroonhaarverlies voorkomen bij mensen met volkomen normale hormoonspiegels, simpelweg omdat hun haarfollikels genetisch gevoeliger zijn voor een normale hoeveelheid DHT.

Andere oorzaken die het waard zijn om uit te sluiten

• Schildklierafwijkingen, zowel een traag werkende als een overactieve schildklier, zijn een goed gedocumenteerde oorzaak van diffuse haaruitdunning.
• IJzertekort, met name relevant voor vrouwen, wordt in verband gebracht met verhoogde haaruitval, zelfs zonder volledige bloedarmoede.
• Alopecia areata, een auto-immuunziekte, veroorzaakt afzonderlijke, duidelijk afgebakende ronde plekken met haarverlies in plaats van diffuse uitdunning of een typisch patroon.
• Bepaalde medicijnen, waaronder sommige die worden gebruikt voor bloeddruk, stemmingsstoornissen en andere aandoeningen, vermelden haaruitdunning als een erkende bijwerking.